p411
Loading...Για πολύ καιρό, η οικειότητα αντιμετωπιζόταν σαν κάτι αμήχανο, κάτι για το οποίο δεν έπρεπε να μιλάς δυνατά. Οι άνθρωποι έμαθαν να αποφεύγουν το θέμα, να αστειεύονται γύρω από αυτό ή να προσποιούνται ότι δεν έχει σημασία. Αλλά αυτή η σιωπηλή ένταση έχει αρχίσει να υποχωρεί. Αργά, σχεδόν χωρίς να το ανακοινώνει κανείς, η συζήτηση έχει ανοίξει.
Περισσότεροι άνθρωποι τώρα μιλούν για τη σύνδεση όπως μιλούν για οποιοδήποτε άλλο μέρος της ζωής — ειλικρινά, χωρίς ψιθύρους. Η οικειότητα δεν παρουσιάζεται πλέον ως μυστικό. Θεωρείται κάτι ανθρώπινο, κάτι που αξίζει σαφήνεια αντί για ντροπή. Όταν συμβαίνει αυτή η αλλαγή, οι άνθρωποι τείνουν να αισθάνονται πιο σταθεροί στις επιλογές τους. Ξέρουν με τι είναι άνετοι. Ξέρουν με τι δεν είναι. Και αυτό μόνο αλλάζει τον τρόπο που εξελίσσονται οι αλληλεπιδράσεις.
Οι χώροι που λειτουργούν με αυτή τη νοοτροπία συνήθως επικεντρώνονται στο να είναι σαφείς παρά δραματικοί. Οι πληροφορίες παρουσιάζονται απλά. Τα προφίλ φαίνονται ολοκληρωμένα αντί για ασαφή. Μπορείς να κοιτάξεις, να διαβάσεις και να καταλάβεις χωρίς να μαντεύεις ή να σκαλίζεις. Ένα ευρύ φάσμα επιλογών βοηθά τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι εκπροσωπούνται, και όχι ότι περιορίζονται σε μια στενή ιδέα για το πώς πρέπει να είναι η σύνδεση.
Η ιδιωτικότητα παίζει επίσης έναν ήσυχο αλλά σημαντικό ρόλο. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται προστατευμένοι και όχι εκτεθειμένοι, χαλαρώνουν. Παίρνουν τον χρόνο τους. Τα πράγματα φαίνονται λιγότερο βιαστικά, λιγότερο τεταμένα.
Η ανοιχτότητα δεν σημαίνει ότι αντιμετωπίζουμε την οικειότητα ελαφρά. Σημαίνει ότι την αντιμετωπίζουμε με αρκετό σεβασμό για να μιλήσουμε γι’ αυτήν απλά, χωρίς να κρυβόμαστε και χωρίς να προσποιούμαστε ότι δεν είναι μέρος της πραγματικής ζωής.
